vrijdag 10 februari 2017

GEWOON GEWOON

In míjn tuin ...

… spiegelt zich de wereld. Nou ja, een beetje dan. Alles wordt anders en dat valt op mijn leeftijd niet altijd mee. Op andere leeftijden trouwens ook niet. Erben Wennemars schuift nog steeds aan bij De Wereld Draait Door zodra de thermometer op één graad onder nul springt, terwijl we allemaal weten dat het er niet meer van gaat komen: een Elfstedentocht.
En al de hele ‘winter’ springt er een kikker rond in mijn achtertuin, nog steeds niet ‘grabbed by the pussy’, wat je tegenwoordig zo vaak hoort, en ook dat is nieuw. Vroeger vonden wij alleen in de zomer halve kikkerlijkjes in het gras. (Katten schijnen de voorkeur te geven aan kikkerbílletjes, net als veel mensen trouwens.)


Deze winter..
... in mijn bevroren tuin:
'The Icefrog'
Zou het alleen aan mijn leeftijd liggen, vroeg ik me af. Of is het toch gewoon een teken des tijds? Vroeger was 'nieuw'! een toverwoord, tegenwoordig neemt men niet eens meer de tijd om 'nieuw!' te roepen. Nieuw is 'gewoon' geworden in de versnelling waarin we nu leven.
En om dit alles ben ik zo blij dat het eindelijk weer gewoon februari is. Ook lekker kort, deze maand. Zeg maar: een sprintje naar het voorjaar, naar leven in de brouwerij van mijn tuin! In het najaar heb ik mij stilletjes teruggetrokken en alles laten liggen en hangen hoe het was. Dat helpt de planten, en niet te vergeten de beestjes, te overleven in koude periodes. Het is dus in de afgelopen maanden een treurige boel geworden, met veel omgewaaide stengels en door de merels overhoop gegooide bladeren. Maar nu mag dat allemaal weg en kan ik weer als vanouds buiten aan de slag. Terug naar míjn ‘gewoon’!

Kijk nou toch: de kerstrozen, Helleborus, komen eraan! Voor de kerst zijn deze 'rozen' altijd te laat. Misschien heten ze daarom ook wel 'nieskruid': een koutje is nu in de tuin zó gevat. Het oude blad kan weg, zodat alle aandacht naar de bloemen gaat. Die zijn van zichzelf toch al zo bescheiden: je moet de bloem echt even optillen om de fraaie tekening erin te zien. Het merelnest dat met het vallen van de bladeren zichtbaar werd in de klimhortensia laat ik zitten; ze hebben er veel werk aan gehad. 
Koekoek!
Onze laatste aanwinst op nestkastgebied, met maar liefst twee hokjes en een vak voor stengelstukjes, is in de afgelopen maanden bijna letterlijk gekraakt door een opgewonden pimpelmees, die de vliegopening rondom vertimmerd heeft. Het schijnt een markering te zijn: bezet!
Ach, oude gewoonten, nieuwe tijden - ik doe gewoon méé, in mijn tuin!

Februari 2017

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen