vrijdag 5 februari 2016

NOAKENDE WIEFKES IN TZAAND!

In míjn tuin ...

... noakende wiefkes ...
plompverloren in tzaand ...
... is op maandag 25 januari 2016 een absoluut nieuw record gevestigd: wij dronken thee, buiten op het terras, al ogenknipperend tegen de zon - want de parasol ligt nog op zolder. De metalen tuinstoelen voelden wel wat koud aan de billen, want ook de kussens had ik nog niet bij de hand. Maar het was een geweldige sensatie, zo kort na de ijzelweek in een ontwrichte provincie.

Niet meer met gevaar voor eigen benen glibberend naar de brievenbus om de krant op te halen, die er niet in zat. Geen twijfel meer over afspraken die wel of niet konden doorgaan en of er nou wel of niet een zak zand moest worden opgehaald. Want zout strooien was geen optie en bikken ook niet. Wij verkeren wel in de bevoorrechte positie dat onze straat op het lijstje van de strooiwagens staat. Dank aan alle gladheidsbestrijders, die bij nacht en ontij de weg op gingen! Als onze spekgladde oprit eenmaal met de auto bedwongen was, konden we dus goed uit de voeten. Na een afspraak in Groningen die wél doorging, besloten we zand te halen: bij de vernieuwde Praxis. Tot en met de ingang was alles nieuw en anders en er lagen geen zandzakken voor de deur, dus dat werd zoeken. Op de tuinafdeling troffen wij een uitgebreide collectie potgrond aan, maar ook hier geen zand. Mijn man heeft er altijd vrij snel genoeg van, expedities in doe-het-zelf-zaken, dus die wilde wel weer eens naar huis: “We redden ons er wel mee!” En natuurlijk zou het op een dag vanzelf gaan dooien, maar het voorjaar was nog ver weg en voor je het weet slaat de vorst opnieuw toe. We liepen dus nog één rondje en klampten toen een medewerker aan: waar kunnen we het zand vinden?

In Groningen blijken er dan twee antwoorden mogelijk. a. Men vertelt je vriendelijk de route naar ’t Zandt of b. je wordt doorverwezen naar de afdeling potgrond. Die laatste werd het. “Nee,” zei ik, “zánd!” “Ja,” zei de medewerker, “záánd!” en wees nog eens naar de zakken potgrond. Nu woon ik al bijna drieënveertig jaar in Groningen en nog steeds weet ik het Groningse woord voor zand niet. Maar gelukkig viel toen het kwartje en hij bracht ons persoonlijk naar de voorraad zandzakken!
Thuis bladerde ik op internet door ‘mijnwoordenboek.nl/dialect/Gronings’ en daar ben ik heel vrolijk van geworden! Enne: grond=dele en zand=zaand!
De noakende wiefkes (sneeuwklokjes) steken mooi af nu tegen tzaand in mien bedeude (ontdooide) toentje!

Februari 2016

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen