vrijdag 6 maart 2015

KLEUREN

In míjn tuin ... 


... doen sneeuwklokjes en kerstrozen hun best om wat kleur te brengen tussen de verregende restanten van de vorige zomer. Het lukt nog niet erg. Voor kleur moet je nu ergens anders zijn: in het Groninger Museum, waar ‘Het geheim van Dresden’ wordt onthuld in kleurrijke schilderijen ‘Van Rembrandt tot Canaletto’. We blijven langer dan we gedacht hadden: er is zóveel te zien. Je zou er iets van mee willen nemen: voor boven de piano, maar de museumwinkel verkoopt geen posters.

Wél een kleurboek: voor creatievelingen en tuinliefhebbers. Ik heb het al vaker gezien, maar nu, met mijn kale tuin in het achterhoofd, neem ik het mee. Johanna Basford heeft fantastische tekeningen gemaakt van tuinen vol bloemen en beestjes, die je naar eigen smaak en genoegen kunt inkleuren: dát ga ik doen!
Thuis heb ik een doos met dikke kleurpotloden, maar die zijn in gebruik bij mijn kleinzoon. En omdat de tekeningen in mijn boek pietepeuterige vakjes hebben, moeten de potloden scherp geslepen worden: ongeschikt voor een vijfjarige. Er staat ook nog een halfvolle doos met kleurpotloden van mijn kinderen. Dat zijn te weinig kleuren voor een vrolijke tuin. Maar wacht! Boven bewaar ik al bijna achttien jaar twee doosjes met kleurpotloden van mijn vader. Het ene is een platte houten sigarendoos van het merk Balmoral. ‘Weekend’ staat erop en ‘Assortiment 14 sigaren’. Op de onderkant de namen van de zeven verschillende soorten, waaronder Coronas en Tuitknaks. Hij heeft ze allemaal opgerookt.

en zijn sigarenkistje ...
De kleurdoos van mijn vader













En daarna het doosje gevuld met kleurpotloden, want mijn vader kon álles en tekende en schilderde ook, voor zijn plezier. Het tweede doosje is een zwart kartonnen soort etui met een opschrift in goud: “Schwan Gold” STABILO en daaronder: der Farbstift der nie bricht! (met uitroepteken dus). Dan volgt een Jugendstil-achtige opdruk van een zwaan en tot slot ‘Nº 8764’. Het etui sloot met een drukker, maar daarvan ontbreekt de bovenste.


Mijn vader was niet van de puntenslijper: aan de meeste potloden is goed te zien dat hij ze met zijn zakmes ‘sleep’. Er zitten ook Caran D’Ache potloden tussen en allemaal hebben ze hun eigen nummer. Op Internet is één afbeelding te vinden van dit etui, compleet met alle originele potloden. Er wordt een fors bedrag voor gevraagd, maar ik wil dit aandenken voor geen prijs kwijt. Ik ga ermee doen wat mijn vader ook gedaan zou hebben: kleuren! Alle bloemen in mijn boek, tot de kleuren terug zijn in mijn tuin ...

(mei 2014)
Maart 2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen