AHA! MOESTUINTJE!

In míjn tuin ...

... ligt het moestuintje er nog braak bij. In de verhoogde bak heb ik in de afgelopen herfst de blauwe bessenstruik geplant - omdat ik zo gauw geen betere plek wist. Dat weet ik nog steeds niet, dus ik laat het maar zo. In de vier vakken eromheen is ondanks afwerende maatregelen als gaas en takken toch gekattenpoept en dat heb ik nog niet opgeruimd. Ik vertrouw op het zindelijke karakter van de poezenbeesten: die gaan echt niet in de poep van een collega rondhopsen, al is de behoefte nóg zo groot, en zo hoef ik niet nog méér poep af te voeren. Voorlopig is er geen haast, met soms nog een verdwaalde nachtvorst. Maar op de vensterbank binnen staan achttien schimmelige potjes, die in de afgelopen maand gul door ’s lands grootgrutter werden uitgedeeld. Een mooi initiatief om jong Nederland, waaronder mijn kleinzoon, de moestuin in te krijgen.

Samen volgden we de aanwijzingen op en wachtten geduldig terwijl de harde grondkoekjes zich in een soepbord langzaam vol zogen met water. We vulden er de potjes mee, waarna kleinzoon zich ontfermde over de zaadmatjes. Die hielden we trouwens eerst tegen het licht: voor onze zelfbedachte zaadjescontrole. Als er in het midden te weinig zaadjes te zien waren, knipten we de matjes door en legden de buitenzijden in het midden. Centimeterwerk. Nog wat grond erop en dan alle potjes verzamelen in een plastic bak op de vensterbank. Waar oma de dagelijkse watervoorziening zou verzorgen alsmede het omdraaien van de bak: om de zaailingen mooi rechtop te laten groeien. Het opkomstpercentage lag héél ver boven dat van de Provinciale Statenverkiezingen en mijn kleinzoon volgde de ontwikkelingen dan ook wekelijks met grote belangstelling. De paprika’s en bosaardbeitjes kiemden laat, traag en zuinigjes, maar de rest gaat als een speer, onder aanvoering van de cherrytomaten. Zelfs de aubergines staan er vastberaden bij. Het is duidelijk dat er verspeend moet worden. Daar heeft mijn kleinzoon geen kaas van gegeten - hij is sowieso meer geïnteresseerd in de bosaardbeitjes dan in de andijvie, de spinazie en de veldsla.

Maar om zijn belangstelling voor het groeiproces gaande te houden, zullen we toch binnenkort al die schattige zaailingetjes een eigen bloempotje moeten geven.

In het begeleidende Groei & Doe boekje staat een leuke tip: verf een soepblik of doe er cadeaupapier omheen.

Met gemiddeld vijf plantjes per potje zijn dat 5x18=  eh..., 90? né-gen-tig! blikken soep van de grootgrutter: een AHA-erlebnis in de moestuin!

April 2015

BLAUWE KORENBLOEMEN

In míjn tuin …

... bloeien deze winter korenbloemen. Blauwe korenbloemen, Centaurea montana 'Grandiflora', die normaal gesproken in de zomer bloeien. Blauw in de kou verwelkomden ze in januari ons vierde kleinkind: een prachtig jongetje, gezond en wel! Kleinzoon Nick is heel blij met zijn broertje Mike - een zusje zag hij niet zo zitten. Hij heeft al twee nichtjes, in Amsterdam, en die zijn heel leuk om mee te telefoneren en eens mee te spelen, maar voor de dagelijkse omgang wilde hij toch liever een broertje.

foto: M

.Nick is wel blij met zijn nichtjes Kaja en Neeka
maar met broertje Mike kan hij ...

... samen spelen!

Het blijft altijd een spannende gebeurtenis, een geboorte. Net als in de tuin weet je wel ongevéér wanneer je iets mag verwachten, maar nooit precies. Blauwe korenbloemen in de winter zijn geen indicatie, maar als alles goed verlopen is, wél een mooie aanvulling op de blijdschap.

17-1-2014: dag kleine Mike!

18-1-2014: geen krulletjes?

Voorzichtig doet de kleine man zijn oogjes open. De geluiden in huis, de stemmen van zijn mama en papa en vooral zijn grote broer, die kent hij al wel. Maar nu komen er langzaamaan ook plaatjes bij. Hij doet zijn oogjes maar weer even dicht, want het is wel veel en ook hij moet uitrusten van zijn reis naar de grote buitenwereld. Wij blijven kijken naar dit nieuwe wereldwondertje en ontdekken steeds meer. Hé, hij heeft geen krulletjes! Wel veel haartjes al, maar zijn die net zo donker als die van zijn broer? En ja, hij lijkt beslist op zijn mama! En ach, wat een kleine priegelvingertjes. Hij is het zoveelste wereldwondertje en toch is er geen ander zoals hij, zelfs zijn broer niet. Dat blíjft heel bijzonder.

Zoals hun papa vroeger zei:
"Sote boer en keine boer!"

Dag, lieve kleine broer!

Misschien is dat bij planten ook wel zo, maar daar kijk je met andere ogen naar. Ik ben blij met elke bloem die zich in mijn tuin ontvouwt, maar de blijdschap om een kleinkind stijgt daar ver bovenuit. Net als de blijdschap om je (schoon)kinderen.

Wachtend op de nodige formaliteiten in het ziekenhuis en onze schoondochter die ons zou helpen met het vervoer van de uitgebreide familie, stond ineens haar man, onze jongste zoon, in de deuropening. Hij werkt in de buurt en was direct op de fiets gestapt om zijn nieuwe neefje te begroeten! Toen ik later tegen zíjn grote broer, nu vader van twee zonen, zei hoe lief ik dat vond, antwoordde die: “Hij is altíjd lief.” Dat ontroerde mij zeer. Volwassen kinderen, met een band voor het leven.

Dat wens ik voor mijn kleinkinderen ook. Want daar kan niets tegenop; geen hónderd blauwe korenbloemen ... in een wintertuin.

23-1-2014

23-1-2014

17-1-2014

 Februari 2014

BLAADJES

Nog niet álle blaadjes zijn gevallen ...

In míjn tuin …

... sneeuwt het blaadjes. Berkenblaadjes, essenblaadjes, beukenblaadjes, het is een aanhoudend gedwarrel. Je zou denken dat ze per soort naar beneden komen: alle berken tegelijk, de essen, maar dat is niet zo. Elke boom draagt zijn eigen gen en dát bepaalt hoe hoog hij wordt, hoe vroeg of laat hij uitloopt en ook wanneer hij zijn blad laat vallen.

Heb je de blaadjes van de ene berk geveegd, begint de andere uit te vallen. Op het totaal maakt het natuurlijk niet uit en eigenlijk is het alleen maar leuk: zo heb je langer plezier van het herfstig kleurenpalet en kaal is tenslotte ook maar kaal.

Het is zwaar werk, dat vegen. Zeker na een herfstbui. Mijn kleinzoon (3) heeft er ook al gauw genoeg van, van het ‘gezellig samen vegen’. Vroeger liet ik de boel nog wel eens waaien - in de tuin veranderde dat na wat jaren in mooie rulle bladaarde. Maar voor voetgangers op weg naar je huis kan het vervelende slippertjes opleveren. Dus proberen wij het ongemak voor te blijven.

Dappere Liriope muscari verdwijnt onder
het afgevallen blad van berk en es

Daarvoor heb ik zelfs mijn afkeer van lawaaiige machines overwonnen en een bladblazer-zuiger-versnipperaar aangeschaft: dan kan het zó op de bladcomposthoop. Bovendien weten we wanneer de buren niet thuis zijn: hét momentum om met dat ding aan de gang te gaan. ‘Momentum’: kansrijke situatie die maar kort duurt, dus dat is hier geheel van toepassing.

Ik was er al mee begonnen, met kleine trajectjes, om te wennen aan het volume, toen ik toch maar eens in de gebruiksaanwijzing keek. Daarin wordt het verboden om natte bladeren op te zuigen, laat staan te versnipperen. O. Dat houdt dus gewoon in dat je het ding alleen maar kunt gebruiken om te blazen. Want een Indian Summer, met roodgloeiende bladeren, dat kennen wij hier niet. Onze Indian Summer heet herfst en die is koud en nat. Zelfs op dagen waarop het niet regent, blijft buiten alles nat. De blaadjes net zo goed als de stoeptegels. En dat plakt.

De bladruimer!

Dan hoor ik buiten een hard monotoon geluid; er rijdt een rood tractortje voorbij met een grote aanhangwagen en die heeft een lange slurf met de diameter van mijn grootste afvalmand! Gauw naar het raam boven, mijn kleinzoon en ik, om te kijken wat er gebeurt. Hij is dol op tractors, ik op stofzuigers. Álle plakblaadjes worden opgezogen!

We gaan solliciteren, wij samen, bij de gemeente. Wij worden bladruimers - en dan zuigen we ‘en passant’ ook oma's tuin!

November 2012

16 MAART 2012

 Foto: M

In míjn tuin …

... kwam op 16 maart de forsythia in bloei. Met welgeteld één vrolijk geel bloemetje! Onmiddellijk begreep ik de symboliek: vandaag zou het gaan gebeuren! Vandaag zou ons derde kleinkind geboren worden! Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik wel enige voorkennis had. Onze dochter meldde die dag al bijtijds dat de bevalling was begonnen. Misschien hoopte ze dat wij nog dezelfde dag zouden kunnen afreizen naar Amsterdam, om het nieuwe kindje te bewonderen. We keken er al zo lang naar uit, allemaal.

Het was nog volop zomer, toen we ons kleindochtertje, klein moppie van net één jaar, ineens zagen rondkruipen met een kleurige button op haar truitje: 'Grote Zus', stond erop! Dat kon maar één ding betekenen! De gedachte eraan ontroert me nog steeds - sommige oma’s worden soms een beetje ontoerekeningsvatbaar; láát ze maar even.

Grote Zus!

Als in het voorjaar de tuin ontwaakt en alles langzaam groen kleurt, als het longkruid blauwe vlekken tovert, de bloemen van het nieskruid wiegen in de wind en de bollen elkaar in kleur en bloei de loef afsteken - dan voel ik ook een grote blijdschap, omdat het leven daar buiten opnieuw begint. Maar dat is toch niet te vergelijken met de geboorte van een kleinkind: zo’n heel klein wezentje, waarvan je alleen maar weet dat er op heel de wereld geen ander is als dit kind, een uniek persoontje. En als opa en oma mag je het volgen, van dichtbij of iets verder weg, op de ontdekkingstocht door het leven. Volgen en, net als vroeger je eigen kinderen, geleidelijk loslaten en hopen dat het goed gaat.

Met dat soort overpeinzingen bracht ik de dag door. De telefoon binnen handbereik en de cadeautjes reisklaar in de tas. Niets komt er uit je handen zo’n dag; hoe zei ik dat ook alweer? Loslaten en hopen dat het goed gaat.

Foto: A-M

Kaja, in de familiewieg!

Om half negen ’s avonds gaat de telefoon: mijn dochter vertelt dat Kaja is geboren, een mooi klein meisje en alles is goed en dan geeft oma de telefoon maar aan opa, want ze is alweer een beetje ontoerekeningsvatbaar!

Lekker ...

Foto: M

... chocola met muisjes!

Morgen gaan we kleine Kaja bewonderen, haar ‘grote zus’ knuffelen en haar mama en papa heel erg feliciteren met twee prachtige dochters! En natuurlijk bijpraten met de andere opa en oma, die ook zo blij zijn.

Foto: M

Kleine Zus!

Nu is het donker buiten, maar ik weet dat de forsythia bloeit, met nog steeds één vrolijk geel bloemetje. Het is een prachtig voorjaar, ook in de tuin.

April 2012

ECHTE NATUUR

In míjn tuin …

... heb ik aardig wat aan natuur bij elkaar gebracht, dacht ik. Bomen, struiken, bloemen, groenten, fruit en dat alles doorkruist door vogels van divers pluimage en de wereld aan insecten. Met watertjes voor kikkers en salamanders is het één en al natuur, dacht ik.

Terschelling

Onlangs vertoefde ik twee dagen in een andere tuin: logeren bij het gezinnetje van mijn dochter, die vakantie vierde op Terschelling. Prachtig weer, lieve mensen en een geweldige omgeving: échte natuur.

Fazant                                                          foto: A-M

Onder je voeten veerden de keuteltjes van de konijnen, die er in groten getale rondhuppelen.

Ik vond een echte fazantenveer. Misschien wel van de fazant die verantwoordelijk was voor de schare kuikens, die met moederfazant rondscharrelden door het hoge gras, langs de randen van dit stukje duingebied. Onder een den lagen de restanten van voorheen een tortelduif; waarschijnlijk het slachtoffer van een buizerd. Vanaf het dak keek een hagelwitte meeuw belangstellend toe, tijdens ons ontbijt op het terras. Dochter en schoonzoon reageerden geschrokken toen de meeuw achteloos een broodkorstje kreeg toegeworpen: niet doen!!

Korstje ... lekker!

Maar het tumult was al losgebarsten: eksters, kraaien en nog meer meeuwen doken krijsend op uit de natuurlijke rust van het eiland. Gelukkig bleken ze net zo snel van begrip, toen er geen korstjes volgden.

Het enige wat in deze tuin bloeide waren wat piepkleine plantjes met nog kleinere paarsblauwe bloempjes en natuurlijk de den, met grote wijd openstaande dennenappels en een hoog kerstgehalte, brrrr. Welbeschouwd was de enige en mooiste bloem in deze duinpan mijn kleindochter van negen maanden.

       

Vanonder de snoezigste roze zonnehoedjes teutte zij er vrolijk op los en priemde haar wijsvingertje, soms allebei tegelijk, vermanend in de lucht of gewoon in haar neusje. Of in de mijne, maakt niet uit.

Haar aanwezigheid leidde de aandacht van tuinoma flink af van de ontnuchterende werkelijkheid in de echte natuur, al was het toch nog even schrikken toen we, onderweg, zagen hoe een meeuw zo’n schattig pluiskonijntje te grazen nam! Ik dacht dat meeuwen vis aten (lagere aaibaarheidsfactor), maar het zijn dus gewoon roofvogels! Even overwoog mijn schoonzoon in te grijpen, maar pluisje was al niet meer te redden. Het zou de meeuw bovendien niet gestoord hebben: konijntjes genoeg hier.

Weer thuis stak ik mijn neus in een van de roze pioenen, die ik in míjn natuurlijke omgeving geplant heb. En even rook het bijna nét zo lekker als mijn kleinkindje, onder haar roze zonnehoedje, daarginds in die écht natuurlijke tuin.

Juni 2011

‘OEHOE’ EN ‘ROEKOE’

In míjn tuin …

... is het weer een en al gehip, gefladder en gebungel. Dat is dan weer leuk aan de winter. Met een flinke voorraad vogelvoer kun je al je gevleugelde vriendjes op een paar meter afstand nog eens goed waarnemen. De boomkruiper is er weer. Als ie stil zit, tegen de berk aan, zie je hem gemakkelijk over het grijze lijfje. Maar dat kan hij zich nu niet permitteren, stilzitten, en ijverig kruipt hij langs richeltjes en schorsjes omhoog, op zoek naar verstopte insecten. Staartmezen zag ik en de specht!

Kool- en pimpelmezen zijn er volop. Maar ook vinken, winterkoning en roodborst komen hun maagjes vullen, voor zover spreeuwen en merels ze de ruimte geven.

Met mijn kleinzoon, bijna anderhalf, kijk ik naar het drukke verkeer in de tuin. Hij leunt ontspannen over de rugleuning van de bank en vermaakt zich ook met de ‘vógels’! Zo klein als hij is, kent hij er al wat bij naam. “Kráaie!” roept hij, als twee grote exemplaren stelling nemen in de es. “Goed zo!” moedig ik hem aan. “Wat zeggen de kraaien?” “Kra, kra!” Heel goed, je mag door naar de volgende ronde! Eksters laten zich nu even niet zien, maar die kent hij ook. Als er een troepje mussen in de veldesdoorn landt, roept hij: “Músse!”

OEHOE zegt de uil

Veel van zijn kennis komt uit prentenboekjes. Het onderwerp boerderij is nu favoriet en waarschijnlijk dankzij een geweldig geheugen weet hij daar nu alles van! De boer, de tractor, honden, poezen, de appelboom, de koe, het kalf, het paard, het veulen en natuurlijk ook de geit, het schaap en het lammetje: hij onthoudt en benoemt álles. Ook de kool, de wortel, de vlinder en de slak. Dól is hij op ‘aardbei’ en ‘druive’ - we hoeven er nooit naar te raden! En ‘eend’jes voeren, ‘kwak’, is ook altijd leuk: dan eet hij alsnog de korstjes, die hij aan zijn boterham niet lust!

“Poes!” roept hij op de bank. Ja, die eet ook van het vogelvoer. Jammer dat ‘duif’ en ‘uil’ het laten afweten, met hun ‘roekoe’ en ‘oehoe’.

Ja sorry hoor, maar ik ben ook zo trots en blij natuurlijk, met iemand die zo mijn belangstelling deelt! Straks samen naar buiten, in het voorjaar, de ‘bloeme’ benoemen, de ‘aardbei’ watergeven en ... Mijn kleinzoon laat zich van de bank glijden: zijn mama komt eraan. “Auto!” roept hij. “Auto!” Ach ja, ‘broembroem’, met ‘wielen’ die ‘dráaie’: zijn belangstelling reikt verder, veel verder dan mijn ‘tuin’!

December 2010

ROZE WOLK

In míjn tuin …

... stond deze zomer een jonge klimroos op het terras: de ‘Eden Rose’, waar mijn dochter en schoonzoon in Amsterdam al zo lang naar uitkeken. Bij een tuincentrum in Groningen zag ik hem zomaar staan en blij nam ik hem mee. In afwachting van de reis naar Amsterdam gaf ik de roos een ruime pot met een flinke steunstok, waar hij dankbaar gebruik van maakte. We werden beloond met prachtige roze rozen. Dat paste goed bij de roze wolk waar we op zaten, want in Amsterdam werd deze zomer onze kleindochter verwacht!

                                                                                                                               foto: A-M

Toen ik dan ook, al wachtend, in mijn tuin het nieuwe blad van de blauwe druifjes boven de grond zag komen, een teken, zo vlak voor de herfst, dat het leven dóórgaat, ontroerde mij dat meer dan voorheen. Eindelijk kwam het blijde bericht dat ons tweede kleinkind was geboren: een prachtig klein meisje, met lange zwarte haartjes, een kuiltje in haar kinnetje (van haar over-opa?), kleine priegelvingertjes en een geweldige levenslust! Ik raakte niet op haar uitgekeken, deze dochter van mijn dochter, dit teken dat het leven doorgaat.

                                                  foto: A-M
In de wieg
 waar ook haar mama in sliep ...

Ik zie mijn eigen kleine wijffie nog zó voor me: haar babypop onder haar arm geklemd, cowboyhoed op de vlechtjes, speelgoedpistool in de hand en zo achter haar broers aan, om buiten te spelen! Een poppenmoeder is ze nooit geweest, maar dat blijkt geen belemmering te zijn. Resoluut verwijst ze ons naar de badkamer om onze handen te wassen, voor we haar popje van nog geen dag oud mogen aanraken! Dat kan ik mij van vroeger niet herinneren, dat dat moest, maar wat ben ik trots op haar!

Onze schoonzoon trakteert op zorgvuldig uitgezochte chocola met muisjes, licht- en donkerroze macarons en heeft nu al het verschonen onder de knie. Ook voor de jonge vader zijn drukke tijden aangebroken. Hij heeft nog net de vorige week hun Japanse wijnbes teruggesnoeid, maar voorlopig zal er van tuinieren wel niet veel komen. Dát weet ik nog wél, van vroeger, en dat is ook de reden waarom ik de ‘Eden Rose’ in een ruime pot met zo’n hoge steunstok had gezet: daarin houdt ie het nog wel even uit. Bijkomstigheid was wel, dat we de plant niet anders konden vervoeren dan tussen mijn voeten, van Ten Boer naar Amsterdam!

We hopen op een roze rozenwolk, minstens tot in oktober, in die vrolijke Amsterdamse tuin, per heden een gezinstuin!

September 2010

MODDERFIGUUR

In míjn tuin …

... rinkelden alarmbellen. Kleinzoontje van acht maanden loopt rondjes in de box! Hij zal nog wat moeten oefenen, maar ik zie hem binnenkort zó de tuin in wankelen, over het pad, langs de vijver. Tijd voor een kloek besluit: ik maak een moestuin van de vijver!

Het ontwerpje voor een klein moestuintje is in één avond klaar. De buren zullen zich ontfermen over de kikkers, de goudvis en de waterplanten en de salamanders verhuizen naar de waterbak in de voortuin. 

Oma is dol op veranderingen in de tuin, maar opa is niet van het klussen en vindt het ook nog eens jammer, van de vijver. Met frisse tegenzin helpt hij het meeste water uit de vijver te halen en besluit dan de dikke laag blubber die achterblijft voor de volgende dag te bewaren. Want boven wacht zijn computer. Maar oma heeft al knoflookbolletjes klaarliggen voor het nieuwe moestuintje, dus die gaat nog even door.

Gehurkt op de verhoogde rand in de vijver druk ik een grote plastic mand, een ‘tubtrug’, zo diep mogelijk in de blubber, sjor hem omhoog, klauter ermee op de kant en zoek een plek in de tuin die nog wat modder kan hebben. Poe, poe, zwaar werk. Maar de gedachte aan ons kleinkind, de knoflook en knapperige kropjes sla helpt geweldig en verbeten ploeter ik door.

Met succes: het blubberpeil daalt!
Ondertussen moet ik voorzichtig opereren, op de glibberige folierand, met geen ander houvast dan mijn plastic mand.

Weer hurk ik, voor een veilige moestuin. Nog iets dieper moet de mand en dan gaat het mis ... en kukelt oma vóórover in de modder; er is geen houden meer aan! De vijver blijkt dieper dan ik mij van het graven kan herinneren en nergens vind ik houvast. Alles is nat en glad en tussen mijn tanden knarst de modder. Even flitst de vergelijking met een scharrelvarken door mijn hoofd, maar ík vind dit modderworstelen niet leuk. Dan lukt het om overeind te komen en moeizaam flats ik op de kant. Mijn kleren druipen zwart en zwaar van de modder; hoe komt dit ooit nog goed! Gelukkig heeft niemand het gezien en o, wat boft mijn man, dat hij boven zit!! En ach, wat sla ik een modderfiguur. En och, nu moet ik nog strippen óók, buiten bij de achterdeur, want zo kan ik niet naar binnen!

Een spoor van natte voetafdrukken volgt mij naar de badkamer. Voor vandaag is oma klaar, hélemaal, met het nieuwe ontwerpje voor haar tuin.

April 2010

KINDERWAGEN IN DE TUIN

In míjn tuin …

... staat een stoere, groengele kinderwagen, waaronder je misschien eerder stevige wandelschoenen zou verwachten dan wielen: de paden op, de lanen in!

Er komen kleine geluidjes uit de wagen - hij wiebelt zelfs. Dat doet onze kleinzoon! Zo klein als hij is, weet hij al heel wat in beweging te krijgen. Op het terras wordt op horloges gekeken: is het al weer tijd voor een flesje? Moet hij verschoond, of is zijn speen uit z’n mondje gevallen? Dat mondje, waarmee hij dezelfde gulle lach tevoorschijn tovert als zijn moeder! Ook zijn zachte zwarte krulletjes heeft hij van haar en natuurlijk zijn donkere oogjes, waarmee hij ons aandachtig volgt zodra hij wakker is.


In de wieg waar ook zijn papa in sliep ...

Maar het wordt weer stil rond de kinderwagen en op het terras bespreken we nog eens, dat dit toch echt wel een heel bijzonder mooi kindje is! En hoe handig zijn vader hem verschoont, baadt en de fles geeft. De kunst van het verschonen mogen we nog wel eens bij de ouders afkijken, want over een tijdje wordt dit wereldwondertje voor één dag in de week aan onze zorgen toevertrouwd.

Met die wetenschap én de wetenschap dat hij niet eeuwig in de kinderwagen blijft liggen, kijk ik nog eens kritisch rond in mijn tuin. Het gras waar onze kinderen op speelden is al lang geleden omgespit. Zal ik eens informeren naar een rolletje kunstgras, voor op de oprit? En hemeltjelief, de víjver in de achtertuin! Levensgevaarlijk voor kleine kindjes.

Wij zijn op die plek begonnen met een zandbak, tot de kinderen het hoofd boven water konden houden. Toen hebben we alles nog wat groter en dieper uitgegraven en er de vijver aangelegd.

Veel vis zit er niet meer in en voor de kikkers, de salamanders en het padje is wel een nieuw onderkomen te vinden, net als voor de waterplanten. Dan hoeft alleen nog maar het water eruit, wat gaten in de vijverfolie gestoken en een lading speelzand erin. En dan hopen op nog een stuk of vijf nakomelingen, zodat we er lang plezier van hebben. Zelf mag ik ook graag een zandkasteeltje bouwen, dus ...

Daar wiebelt de kinderwagen weer; het geluid zwelt aan nu. Haastig komt het halve terras overeind en snelt naar de stoere kinderwagen, die zo prachtig kleurt bij het groen in mijn tuin ...

Augustus 2009